Dezomorfina
|
|
| Nazewnictwo
|
|
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
|
|
(4R,4aR,7aS,12bS)-3-metylo-2,4,4a,5,6,7,7a,13-oktahydro-1H-4,12-metanobenzofuro[3,2-e]izochinolin-9-ol
|
| Inne nazwy i oznaczenia
|
|
farm.
|
nazwa handlowa: Permonid
|
|
inne
|
4,5-α-epoksy-17-metylomorfinan-3-ol, dihydrodezoksymorfina
|
|
| Ogólne informacje
|
| Wzór sumaryczny
|
C17H21NO2
|
|
Masa molowa
|
271,35 g/mol
|
| Wygląd
|
prostokątne płytki po krystalizacji z mieszaniny acetonu i wody
|
| Identyfikacja
|
|
Numer CAS
|
427-00-9
|
|
PubChem
|
5362456
|
|
DrugBank
|
DB01531
|
|
SMILES
|
|
CN1CCC23C4CCCC2C1CC1=C3C(O4)=C(O)C=C1
|
|
|
InChI
|
|
InChI=1S/C17H21NO2/c1-18-8-7-17-11-3-2-4-14(17)20-16-13(19)6-5-10(15(16)17)9-12(11)18/h5-6,11-12,14,19H,2-4,7-9H2,1H3/t11-,12+,14-,17+/m0/s1
|
| InChIKey
|
|
LNNWVNGFPYWNQE-GMIGKAJZSA-N
|
|
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
|
|
|
| Klasyfikacja medyczna
|
|
Legalność w Polsce
|
środek odurzający grup I-N i IV-N
|
Dezomorfina – organiczny związek chemiczny, pochodna morfiny, różniąca się od niej brakiem grupy hydroksylowej i wiązania podwójnego. Ma działanie uspokajające i przeciwbólowe, jest ok. 8–10 razy silniejsza od morfiny. Tradycyjnie syntetyzowana z kodeiny.
Dezomorfina została opisana i opatentowana w 1932 roku w Stanach Zjednoczonych. Stała się popularna w Rosji w 2010 roku, gdzie jest otrzymywana domowymi sposobami z mieszaniny m.in. kodeiny, jodu i fosforu. Uzyskany w ten sposób narkotyk, tzw. krokodyl (ros. крокодил), ze względu na zanieczyszczenia i toksyczne związki powstałe w procesie produkcji, nieodwracalnie uszkadza organizm zażywającego, na skórze którego pojawiają się zielonkawe plamy spowodowane gniciem ciała. Po pewnym czasie występują również niegojące się rany, w które często wdaje się gangrena, doprowadzając do śmierci albo do konieczności amputacji mięśnia (o ile nie został on wcześniej dostatecznie zniszczony, aby nastąpiło samoistne oderwanie się od ścięgien i kości).
Synteza

Synteza dezomorfiny z kodeiny