Pieczarka płaska
|
| |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
pieczarka płaska |
| Nazwa systematyczna | |
|
Agaricus placomyces Peck Nov. sist. Niz. Rast. 13: 77 (1976) | |
Pieczarka płaska (Agaricus placomyces Peck) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych.
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
- Agaricus placomyces var. flavescens Thiers 1960
- Agaricus placomyces var. microsporus A.H. Sm. 1940
- Agaricus placomyces Peck 1878 var. placomyces
- Fungus placomyces (Peck) Kuntze 1898
- Psalliota placomyces (Peck) Lloyd 1899
Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983 r.
Morfologia
Średnicy 5-12 cm, od szaropopielatego do ciemnego, prawie czarnego na jego wierzchołku. Brzeg kapelusza bywa niekiedy całkowicie biały. Okryty jest drobnymi łuseczkami do złudzenie przypominającego łuseczki innego grzyba – jadalnej czubajki kani (Macrolepiota procera). Łuseczki niekiedy przybierają odcień brązowy.
Za młodu niekiedy przez krótki czas różowo "rozkwitające", przeważnie jednak tylko szaroróżowe.
Biały, wysmukły, bez bulwki lub z płaską, odsadzoną bulwką. Pierścień zwisający, od spodu z charakterystycznym, dookoła biegnącym kantem.
Po ugnieceniu, szczególnie w bulwce trzonu, żółknący. Zapach charakterystyczny, przypominający zapach środka dezynfekcyjnego karbolu lub atramentu.
Ciemny. Zarodniki eliptyczne.
Występowanie i siedlisko
Występuje w Ameryce Północnej, Południowej, Europie, Azji i Australii. W Polsce jest rzadka. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. na terenie Polski podano tylko jedno jej stanowisko (w Ojcowskim Parku Narodowym). Ma status E – gatunek wymierający. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech, Danii, Finlandii.
Rośnie od sierpnia do października w lasach liściastych i iglastych, parkach.
Znaczenie
Grzyb trujący, powoduje (chociaż nie u wszystkich ludzi) silne zaburzenia w trawieniu, połączone z mdłościami i wymiotami. Alkohol może wzmacniać działanie trujące, zależnie od stanu zatrutej osoby.